8.8.26

Πράγματα στο fitness που θα ήθελα να γνωρίζω από την αρχή

 




1. Το ταξίδι δεν έχει τέρμα. Και αυτό είναι τo πιο όμορφο κομμάτι.

2. Το σώμα μας δεν είναι  εχθρός για να το τιμωρούμε επειδή κάπου ξέφυγε. 

Δεν είναι μια ατέλεια που πρέπει να διορθωθεί αλλά ένα θαύμα που απλά πρέπει να διατηρήσουμε σε καλή κατάσταση.

3. Η ζυγαριά δεν μετράει τα πιο βασικά πράγματα.

 Δεν μετράει το πως νιώθεις, το χαμόγελό σου όταν βλέπεις στο σώμα σου πράγματα ν' αλλάζουν, την περηφάνια σου όταν ανεβαίνεις σε κείνη τη βουνοκορφή, την άνεση σου όταν σηκώνεις τα πιο βαριά ψώνια σαν να είναι πούπουλα.

4. Οι ήσυχες μέρες είναι αυτές που σε αλλάζουν, όχι αυτές οι λίγες που νιώθεις βασιλιάς του κόσμου. 

Εκείνες οι πολλές μέρες που καταφέρνεις να είσαι συνεπής παρά τα τόσα προβλήματα που γεμίζουν το κεφάλι σου. 

5. Το "no pain, no gain" είναι μια τεράστια ανοησία.

 Μια ήσυχη, συνεπής προπόνηση όπου αφουγκράζεσαι το σώμα σου και κυρίως τις αρθρώσεις σου, αξίζει δέκα φορές περισσότερο από μια μέρα αυτοκαταστροφικής υπερβολής.

6. Το κοτόπουλο με το ρύζι δεν έχει τη γεύση της ευτυχίας. 

Μην το παρακάνεις με την ορθορεξία, μην κλέβεις απόλαυση από τη ζωή σου, μη γίνεσαι εμμονικός.

7. Το κίνητρο είναι σαν το άρωμα, σαν το αποσμητικό. 

Κρατάει λίγο. Η συνέπεια είναι που σε σώζει.

Η πειθαρχία δεν είναι φυλακή, ελευθερία είναι.

8. Δεν παλεύεις ενάντια στους άλλους, παλεύεις για τον εαυτό σου. 

Δεν είσαι εκεί για να γίνεις καλύτερος από τον διπλανό σου αλλά για να πεις στον εαυτό σου " κοίτα δικέ μου, τα καταφέραμε και σήμερα."

9. Το fitness δεν είναι μόνο για το σώμα αλλά για την ίδια τη ζωή.

 Θα έχει καλύτερη ζωή ο άνθρωπος που είναι fit.

10. Δεν χρειάζεται να σκοτώνεσαι στις προπονήσεις. 

Χιλιάδες άνθρωποι το παράκαναν και πλήρωσαν το τίμημα με μικρούς ή μεγάλους τραυματισμούς.

11. Δεν πειράζει αν άργησες να ξεκινήσεις. Ξεκίνα σήμερα.

12. Μη θεωρείς ότι επειδή τα καταφέρνεις σήμερα, θα τα καταφέρνεις και αύριο. Θα πρέπει να μεριμνήσεις από σήμερα γι' αυτό το αύριο.


Χρήστος Στρογγύλης


1.8.26

H παρέα από τα παλιά





 Κοιτάζεις την παλιά σου παρέα. Εκείνη που ξεκίνησε με εικοσάρηδες φοιτητές γεμάτους όνειρα και άγνοια κινδύνου.

Και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει πια.
Έχει χαλάσει.
Και είναι λογικό...
Τριάντα χρόνια μετά, ο χρόνος έκανε τη δική του μοιρασιά.
Άλλοι από εσάς είστε πλέον σαραντάρηδες, άλλοι πενηντάρηδες κι άλλοι εξηντάρηδες.
Άλλα ενδιαφέροντα, άλλες υποχρεώσεις, άλλες αντοχές.
Σε πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία.
Είναι βαθιά συγκινητικό να βλέπεις τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκες τα πρώτα σου ξενύχτια να αλλάζουν, να ωριμάζουν, να κουβαλάνε τις δικές τους ιστορίες.
Όμως, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, θα δεις και κάτι άλλο. Κάτι που σε βάζει σε σκέψεις.
Θα δεις ανθρώπους που, κάπου στη διαδρομή, παραμέλησαν τον εαυτό τους.
Άφησαν τη ρουτίνα, το άγχος και τα χρόνια να τους βαρύνουν.
Σταμάτησαν να προσέχουν τι τρώνε, σταμάτησαν να κινούνται, έχασαν τη σπίθα στα μάτια τους και συμβιβάστηκαν με την κούραση.
Λένε «μεγαλώσαμε πια» και το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να παραιτηθούν από τη ζωντάνια.
Και ακριβώς δίπλα τους, θα δεις τους άλλους.
Εκείνους που, ανεξάρτητα από το τι γράφει η ταυτότητά τους, επέλεξαν να φροντίσουν τον εαυτό τους. Ανθρώπους που γυμνάζονται, που προσέχουν την υγεία τους, που τρέφονται σωστά και που αρνούνται να γεράσουν στο μυαλό και στο σώμα. Έχουν αντοχές, έχουν ενέργεια, έχουν φως.
Το μάθημα;
Το να μεγαλώνεις είναι αναπόφευκτο. Το πώς όμως επιλέγεις να μεγαλώσεις, είναι απόλυτα δική σου ευθύνη.
Η παλιά παρέα μπορεί να άλλαξε, αλλά η ζωή συνεχίζεται.
Και το χρωστάς στον εικοσάρη εαυτό σου, που ξεκίνησε τότε με τόσα όνειρα, να τον κρατήσεις δυνατό, υγιή και γεμάτο ζωή, σε όποια δεκαετία κι αν βρίσκεσαι σήμερα.
Φρόντισε το σώμα σου, ακόνισε το μυαλό σου, μην παρατάς τη σπίθα σου!