Ο Abasi «ζει» σ’ ένα δυσπρόσιτο χωριό της Αιθιοπίας, στο μαρτυρικό «κέρας της Αφρικής», ένα μέρος της γης ξεχασμένο από θεούς και ανθρώπους.
Αυτή η νύχτα ήταν ασυνήθιστα γενναιόδωρη για τον καταβεβλημένο από την πείνα Abasi!
Ονειρεύτηκε την πρόσφατα χαμένη μητέρα του και σαν να ένοιωσε τη γλυκιά θαλπωρή της αγκαλιάς της. Μάλιστα η αυγή τον βρήκε μ’ ένα χαμόγελο να αχνοφαίνεται στο στεγνό του πρόσωπο.
Επιστρατεύοντας όσο κουράγιο μπορεί να μαζέψει, ο Abasi σέρνει το σκελετωμένο του κορμάκι προς την κοντινότερη σύναξη των ανθρώπων της φυλής του.
Ούτε καν κατάλαβε τι τον οδήγησε σ’ αυτό το ανέλπιδο εγχείρημα. Μάλλον τον πρόσταξε το ένστικτό του.
Απογοητευμένος ο Abasi από τη μη εκπλήρωση της στιγμιαίας προσδοκίας του, γυρνά με πολύ κόπο στη σκηνή του, ξαπλώνει απ’ έξω κι αφήνει το κενό, αβέβαιο βλέμμα του να πλανηθεί στο μακρινό ορίζοντα.
Ξάφνου ο ορίζοντας γίνεται μια τεράστια οθόνη όπου παρελαύνουν οι ελάχιστες ευτυχισμένες στιγμές της σύντομης, βασανισμένης ζωής του: η μητέρα του, τα χαμένα του αδελφάκια, ένα χάδι, ένα χαμόγελο…
Τα μάτια του Abasi βαραίνουν. Η οθόνη τρεμοπαίζει αβέβαια και χάνεται από το στερέωμα.
Τα μάτια του Abasi κλείνουν.
Άλλη μια σκηνή από το θέατρο του παραλόγου φθάνει στο τέλος της!
ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!!!
Χρήστος Στρογγύλης
Πολ. Μηχ/κός – MBA – DipM
http://totalfitness-christos.blogspot.com/http://thesecretlifeofkat.com/images/uploads/kat_blog_images/famine.jpg









