Υπάρχει μια αδήριτη αλήθεια που συχνά αντιλαμβανόμαστε μόνο όταν τα χρόνια αρχίζουν να αφήνουν το αποτύπωμά τους πάνω μας: το σώμα μας το χτίζουμε στα χρόνια της νιότης και το συντηρούμε στα χρόνια της ωριμότητας.
Στη νεότητα, το σώμα μοιάζει με εύφορη γη που περιμένει να δεχθεί τους σπόρους των επιλογών μας.
Κάθε περίπατος, κάθε προπόνηση, κάθε ποιοτικό γεύμα, κάθε ώρα ξεκούρασης γίνεται ένα μικρό λιθαράκι σε ένα οικοδόμημα που θα μας συνοδεύει για ολόκληρη τη ζωή.
Τότε διαμορφώνονται οι αντοχές, η δύναμη, η στάση του σώματος, η υγεία των οστών και των μυών, αλλά και η νοοτροπία που μας διδάσκει να σεβόμαστε τον εαυτό μας.
Τα χρόνια της νιότης έχουν μια μοναδική γενναιοδωρία.
Ο οργανισμός αναρρώνει γρήγορα, προσαρμόζεται εύκολα και ανταμείβει απλόχερα την προσπάθεια.
Είναι η περίοδος όπου οι επενδύσεις στο σώμα αποδίδουν τους μεγαλύτερους τόκους.
Ότι χτίζεται τότε γίνεται πολύτιμη παρακαταθήκη για το μέλλον.
Όμως ο χρόνος, αθόρυβα και σταθερά, αλλάζει τους ρυθμούς.
Το σώμα δεν παύει να εξελίσσεται, αλλά αρχίζει να ζητά περισσότερη φροντίδα και λιγότερη αμέλεια.
Δεν επιδιώκει πλέον θεαματικές κατακτήσεις· αναζητά ισορροπία.
Όπως ένας ώριμος κήπος δεν χρειάζεται να μεγαλώσει άλλο αλλά να διατηρήσει την ομορφιά και τη ζωντάνια του, έτσι και το σώμα χρειάζεται συνεχή, τρυφερή μέριμνα.
Η καθημερινή κίνηση, η σωστή διατροφή, ο ποιοτικός ύπνος και η μέτρια άσκηση γίνονται τα εργαλεία της συντήρησης.
Δεν αγωνιζόμαστε πλέον να χτίσουμε από την αρχή, αλλά να προστατεύσουμε και να τιμήσουμε όσα αποκτήσαμε.
Και αυτή η διαδικασία κρύβει τη δική της σοφία και ομορφιά.
Η νεότητα είναι η εποχή της οικοδόμησης.
Η ωριμότητα είναι η τέχνη της διατήρησης.
Και στις δύο φάσεις της ζωής, το σώμα μάς απαντά με τον ίδιο τρόπο: επιστρέφει πολλαπλάσια τη φροντίδα που του προσφέρουμε.
Γιατί τελικά το σώμα δεν είναι απλώς το μέσο με το οποίο διασχίζουμε τον κόσμο. Είναι ο αθόρυβος σύντροφός μας σε κάθε χαρά, σε κάθε δυσκολία, σε κάθε όνειρο. Είναι το σπίτι της ψυχής μας, και αξίζει να το χτίζουμε με αγάπη όταν είμαστε νέοι και να το φροντίζουμε με ευγνωμοσύνη όσο μεγαλώνουμε.
