Κοιτάζεις την παλιά σου παρέα. Εκείνη που ξεκίνησε με εικοσάρηδες φοιτητές γεμάτους όνειρα και άγνοια κινδύνου.
Και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει πια.
Έχει χαλάσει.
Και είναι λογικό...
Τριάντα χρόνια μετά, ο χρόνος έκανε τη δική του μοιρασιά.
Άλλοι από εσάς είστε πλέον σαραντάρηδες, άλλοι πενηντάρηδες κι άλλοι εξηντάρηδες.
Άλλα ενδιαφέροντα, άλλες υποχρεώσεις, άλλες αντοχές.
Σε πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία.
Είναι βαθιά συγκινητικό να βλέπεις τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκες τα πρώτα σου ξενύχτια να αλλάζουν, να ωριμάζουν, να κουβαλάνε τις δικές τους ιστορίες.
Όμως, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, θα δεις και κάτι άλλο. Κάτι που σε βάζει σε σκέψεις.
Θα δεις ανθρώπους που, κάπου στη διαδρομή, παραμέλησαν τον εαυτό τους.
Άφησαν τη ρουτίνα, το άγχος και τα χρόνια να τους βαρύνουν.
Σταμάτησαν να προσέχουν τι τρώνε, σταμάτησαν να κινούνται, έχασαν τη σπίθα στα μάτια τους και συμβιβάστηκαν με την κούραση.
Λένε «μεγαλώσαμε πια» και το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να παραιτηθούν από τη ζωντάνια.
Και ακριβώς δίπλα τους, θα δεις τους άλλους.
Εκείνους που, ανεξάρτητα από το τι γράφει η ταυτότητά τους, επέλεξαν να φροντίσουν τον εαυτό τους. Ανθρώπους που γυμνάζονται, που προσέχουν την υγεία τους, που τρέφονται σωστά και που αρνούνται να γεράσουν στο μυαλό και στο σώμα. Έχουν αντοχές, έχουν ενέργεια, έχουν φως.
Το μάθημα;
Το να μεγαλώνεις είναι αναπόφευκτο. Το πώς όμως επιλέγεις να μεγαλώσεις, είναι απόλυτα δική σου ευθύνη.
Η παλιά παρέα μπορεί να άλλαξε, αλλά η ζωή συνεχίζεται.
Και το χρωστάς στον εικοσάρη εαυτό σου, που ξεκίνησε τότε με τόσα όνειρα, να τον κρατήσεις δυνατό, υγιή και γεμάτο ζωή, σε όποια δεκαετία κι αν βρίσκεσαι σήμερα.
Φρόντισε το σώμα σου, ακόνισε το μυαλό σου, μην παρατάς τη σπίθα σου!
Χρήστος Στρογγύλης
No comments:
Post a Comment